Programmer ชื่อ ถาวร ศรีเสนพิลา

สอน Svelte + Node จบส่วนของพื้นฐานหมดแล้ว รอเข้า Workshop ในอาทิตย์หน้า สอน Flutter + Node ส่วนของหลังบ้านหมดแล้ว เหลือทำวีดีโอเพิ่มเติมอีกประมาณ 4-5 clip deploy งานเว็บวีดีโอของลูกค้าแล้ว ดึงมาแสดงผลได้หมด เหลือที่ต้องเก็บอีกคือ - กดดู - กดติดตาม - หน้าวีดีโอที่ติดตาม - ข้อมูลคนใช้งาน - แสดงวีดีโอตามหมวดหมู่ ทำเอกสารการสอน Angular, .NET CORE EF เสร็จหมดแล้ว และศึกษา EF CORE ทำตัวอย่างไว้ครบหมดละ เหลือแค่ทำส่วนของ Workshop และเพิ่มเติมเอกสาร Angular 18 อีกนิดหน่อย ราวๆ 3-4 หัวข้อ ทดสอบแผ่นรองมือตัวใหม่ ใหญ่ นิ่มมาก 

Project Doi ดีพลอยงาน Bun ของลูกค้า Doi เรียบร้อย และแจ้งลูกค้าแล้ว เพิ่มฟีเจอร์ระบบแนบลิงค์ของ Doi ให้ต่อกับ vimeo เพิ่มฟีเจอร์ระบบจัดการภาพพื้นหลังหน้าแรก และภาพปก สอน Svelte ไปแล้ว 4 วัน สอน Flutter ถึง Day25 ละพาทำ BackOffice เตรียมเอกสารการสอน Angular 18 โยกย้ายข้อมูลจาก Mac Mini มาใส่เครื่อง Acer Swift Go 16 เรียบร้อยเหลือแค่ thilada_pos_bun ซึ่งอยู่ที่เครื่อง MSI อยู่คอนโด

 เข้ามาใช้ตัวฟรีได้เลยที่นี่ ต่อด้วยตรงนี้ รอแป้บเดียวน่าจะ 5-10 นาทีก็ใช้งานได้ละ

อายุ 18 เขียนโปรแกรม Hello World เป็นครั้งแรกในชีวิต อายุ 19 แข่งทักษะเขียนโปรแกรม ตกรอบแรก ถูกโกงคะแนนแบบจะจะ อายุ 20 ทำงานในตำแหน่ง "Programmer" เงินเดือน 6,500 บาทถ้วน อายุ 21 ลาออก เป็น Programmer อิสระ และเรียนต่อ ปริญญาตรี อายุ 22 ปี เข้าทำงานตำแหน่ง Programmer ณ Business Plus เงินเดือน 25,000 บาท อายุ 23 ลาออก ก่อตั้ง PingpongSoft.com ด้วยเงินทุน 26,000 บาท ได้น้องปอน และน้องโฮปมาช่วยงาน อายุ 24 กิจการล่มสลาย หมดตัว กินมาม่าหักครึ่ง แต่ยังกัดฟันสู้ต่อ อายุ 25 ยืนหยัดเขียนโค้ดสุดกำลัง ศึกษาการตลาด การขายมากขึ้น อายุ 26 รับพนักงานคนแรกเข้า บริษัท (แฟนตัวเอง) อายุ 27 ออกรถ Honda City มือแรก อายุ 28 ทำยอดรายได้ทะลุเกิน 1,000,000 บาทได้ในเวลา 8 เดือน อายุ 29 เขียนหนังสือครบ 50 เล่มพอดี และเริ่มขายโปรแกรม jPOS อย่างจริงจังมากขึ้น อายุ 30 โปรแกรม jPOS เริ่มถูกพัฒนาเป็นรุ่นออนไลน์ อายุ 31 แต่งงานกับภรรยา สาวชาวเวียงจันทร์ประเทศลาว อายุ 32 มีลูกคนแรกน้องปิงปอง และโดนรถชนต้องผ่าตัดสมองเปิดกะโหลกข้างนึง อายุ 33 ซื้อบ้านหลังแรกเป็นของตัวเอง, ออกรถ Honda CRV, เปิดบริษัทที่ลาว, ซื้อ...

แปะไว้กันลืม

  เ วันนี้ขอเขียนเรื่องราวของต้าไว้เป็นความทรงจำระหว่างผม และคนที่เกี่ยวข้องก็แล้วกัน เราเพิ่งแยกกันเมื่อกี้หลังจากเลี้ยงส่งเบาๆ เพราะต้าลาออกไปทำงานที่อื่น ชีวิตคือการเดินทางผมพยายามบอกกับน้องเสมอ ทุกการตัดสินใจของเราจะนำพาเราไปสู่อีกเหตุการณ์หนึ่งที่เราไม่สามารถย้อนกลับไปแก้ไขได้ เมื่อ 1 ปี 5 เดือนที่แล้วต้ายืนสมัครงานเข้ามาเพื่อขอทำงานกับบริษัท คอนโทรล ซี ตำแหน่ง Mobile Developer และผมก็ตัดสินใจรับเข้ามาพร้อมกับมอบหมายงานต่างๆ ให้ทำด้วยความโหด หิน ยาก เร่งเวลา และมีหลายบทเรียนให้เรียนอย่างหนักตลอดระยะเวลาทำงาน ที่นี่เป็นเหมือนโรงเรียนสร้างคนจากที่เขียนโค้ดพอได้ให้รู้ลึก และรู้กว้างทั้งเรื่อง Coding, UI Design, Fundamental, Server, Customer Service และทุกเรื่องที่ Dev คนหนึ่งต้องรู้และไม่ต้องรู้ ต้าเป็นเหมือนแก้วน้ำที่ไม่เคยเต็ม ไม่ว่าจะบอกอะไรสอนอะไรให้ต้ารับเอาทั้งหมด ไม่มีคำว่าอิดออด และต้าพัฒนาตัวเองมาได้เยอะมากทุกวันนี้เป็นคนเขียนโปรเจคยากๆ ระดับพระกาฬด้วยมือตัวเองทั้งหมด แบบที่ผมไม่ต้องสอดมือเข้าไปยุ่งเลย ต้าเป็นอีกคนที่ผมมองเห็นแต่แรกเลยว่าคนนี้อนาคตไกล ไม่ธรรมดาแน่นอน เหม...

   เขียนไว้กันลืม   ชุดขุดเหรียญ ETH RTX A4000 สุดยอดมาก สูตรการจูน และภาพเมื่อประกอบเสร็จ ใครสนใจอยากได้สักชุดทักมานะครับไลน id = tavon.seesenpila ราคากันเอง  

อย่า จ้าง เสือ ไถนา ถ้าใช้ “เสือ” ทำงาน ต้องให้เขามีพื้นที่ แล้วปล่อยไปล่าเหยื่อมาให้ ไม่ต้องบังคับ ไม่ต้องกำหนดวิธี เพราะพวกเขาคือนักล่า ถ้าใช้ “ควาย” ทำงาน ต้องให้หญ้าเขาให้พอ ต้องบังคับแล้วใช้ไถนา พวกเขาอึด แต่ต้องจูง ถ้าใช้ “หมา” ทำงาน ต้องให้อาหาร ให้ความสนิทสนม ให้เห่าและเฝ้าบ้าน พวกเขาภักดี,ประจบ และจับผิดเก่ง # คนไม่เข้าใจ # จะใช้เสือเยี่ยงควาย จะใช้ควายเยี่ยงหมา จะใช้หมาเยี่ยงเสือ เสือไม่เลียปากนาย ไม่ประจบ และไม่ไถนา ควายไม่เฝ้าบ้าน ไม่ล่าเหยื่อ และไม่ประจบ หมาไม่ไถนา ไม่ล่าเหยื่อ แต่ชอบเลียปากนาย เสือส่วนมากเมื่อเติบโต มักจะเป็นนายคน หรือเจ้าของกิจการ เพราะมีความเป็น “ตัวของตัวเองสูง” ควายส่วนมากไม่เติบโต เพราะ “ไม่คิดนอกกรอบ” และไม่สร้างสรรค์ และมักถูกหมาดูหมิ่น และหลอกใช้ หมาส่วนมาก “เติบโตในองค์กร” แต่ไม่สามารถ สร้างอาณาจักร ของตัวเองได้ ต้องพึ่งเสือและควาย ในการเติบโต เสือที่ฉลาด และมองการณ์ไกล จะเอาควายไปด้วย แต่ถ้าเป็นเสือบ้าอำนาจ มักจะเอาหมาไปด้วย

เป็นวันที่ตืนเช้ามากๆ วันนี้คือวันอาทิตย์ ภารกิจแรกคือไปอาบน้ำ แต่งตัว แล้วมาเชคโทรศัพท์สักหน่อย พระเจ้าช่วยกล้วยทอด งานเข้าซะแล้วล่ะ มีลูกค้ารายนึงเข้าระบบไม่ได้ login นานมาก ขึ้น 504 Gateway Time Out ผมเลยทำการแก้ไขชี้ค่า DNS ใหม่ เพื่อลดปัญหาเรื่องความเร็วในการเข้าถึงข้อมูล แต่ก็ยังมีปัญหาสองตามมาอีกคือ เข้าระบบได้ แต่ว่าก็มีปัญหาใหม่มาอีก นั่นคือ max connection เต็มแล้ว เลยไปแก้ไขค่า config mysql อีกทีเพราะมี user เข้ามาใช้งานจำนวนมาก ก็ผ่านไปด้วยดี เหมือนจะรอดละ แต่ช้าแต่ เจอต่ออีกก็คือ cpu 400% เลยทีเดียว ไปเชคดูค่า cpu monitor บน linux อ้าว ทำไมกินขนาดนั้นก็ค้นหาคำตอบ โดยสั่ง top ก็พบว่า mysql ตัวเดียวนี่ก็กินไป 150% แล้วยังไม่นับไอ้ apache อีก 80% และอื่นๆ อีก อ้าว เลยทำการแก้ไขโค้ด ส่วนของ sql query ที่มันหนักๆ ปรับใหม่ทั้งระบบ ใช้เวลาไปเกือบ 3 ชม ผ่านไปด้วยดี ตอนนี้ cpu วิ่งแค่ 80-90% ถือว่าเบาลงมามาก เที่ยงก็ออกไปธุระเป็นนายแบบถ่ายภาพที่โรงแรมแห่งหนึ่ง ฮ่าๆๆ ได้เป็นเพราะเขาต้องการนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ พอดีเป็นคนไทย ก็เลยได้รับบทเป็นนายแบบที่หล่อที่สุดในโรงแรม (เพรา...

วันนี้ผมเดินทางไปที่ร้านอะเมซอน ใกล้ๆ บ้าน เพื่อนั่งเขียนโปรแกรม ลำบากมากๆ รีโมทไปทำงานไม่ได้เลย เพราะเนตมือถือก็หมด พอใช้เนตของร้านนี้ ก็ช้าเหลือเกิน รีโมทไปแล้วภาพกระตุกมาก กดทีรอเป็นสิบนาที ผลก็ไม่มา ก็เลยตัดสินใจงั้นให้ทีมงานที่อยู่ออฟฟิศ ไปนั่งประจำเครื่อง แล้วผมบอกว่าให้เขียนโค้ดอะไร ลงในไฟล์ไหน บรรทัดเท่าไหร่ คลิกอะไร ยังไง บอกให้หมดทุกขั้นตอน ระหว่างนั้นก็ถ่ายรูปส่งกันไปมา นี่แหละ ผลก็คือ หมดไปครึ่งวัน สามารถทำฟอม delete, update, show ได้ละ ที่นานเพราะ กว่าผมจะตอบก็ใช้เวลานาน คือผมก็ขับรถไปโน่นไปนี่ ธุระเยอะมาก ก็หวังว่าอีกสักหน่อยจะเริ่มลงตัวนะ อยากทำงานเต็มแรงละ วันนี้ถือเป็นการถ่ายทอด เคล็ดลับวิชาหลายกระบวนท่าให้กับทีมงาน โอเคล่ะ วันนี้อาจจะช้า แต่ไม่นานเมื่อเขาเริ่มทำงานแทนเราได้สัก 40-60% เราก็จะเบาตัวลง ไปหวังให้คนอื่นๆ เก่งเท่าตัวเองมันไม่ได้หรอก เพราะผมก็ผ่านวันเวลา สมรภูมิมาหลายแบบเนาะ ตกเย็นไปผ่อนคลาย ฝึกซ้อมปิงปองกับเหล่านักกีฬาทีมชาติลาว ที่จะไปแข่งเอเชี่ยนเกมส์ เหนื่อยมาก ตีแค่ไม่กี่เกมส์ก็หมดแรงแล้ว เลยกลับบ้านมาเล่นกับลูกสาว ตัวน้อย นางฟ้าประจำบ้าน แต่บาง...

เมื่อวานผมไปนั่งเขียนโปรแกรมที่ร้านกาแฟ Mango เช่นเคย แต่เขียนไปได้ไม่มากเท่าไหร่ เพราะเนตช้า ไม่รู้เป็นเพราะอะไรนะ คือมันเดือดร้อนเพราะว่าผมต้องรีโมทไปใช้เครื่องที่ออฟฟิศ เพื่อเขียนโค้ดชุดนี้ เลยทำให้การทำงานลำบากมาก ประมาณเที่ยงเราก็ไปสถานทูตไทย ในประเทศลาว เพื่อขอใบอนุญาติให้สมรสกับประชากรลาวได้ (หลายขั้นตอนอยู่นะ แต่ก็ต้องทำ) กว่าจะเสร็จการกรอกเอกสาร และจ่ายค่าดำเนินการก็ปาเข้าไปบ่าย 3 ละ เดินทางกลับบ้านมาเล่นกับลูก อีกนิดหน่อย ตกเย็นๆ คุณล้าน Developer แห่งธนาคาร JDB แวะมาเล่นด้วยด้วยที่บ้าน เราก็กินเบียร์คุยกันไปเรื่อยเปื่อย สัพเพเหระ แลกเปลี่ยนความคิดประสานักเขียนโปรแกรม หมดเบียร์ไปประมาณ โหลนึงเลยทีเดียว ฮ่าๆๆๆๆๆ ไม่เมาก็ไม่รู้จะว่าไงล่ะงานนี้ เป็นอีกวันที่ไม่มีอะไรมากมาย ที่แน่ๆ น้องปิงปองไม่สบาย เป็นไข้ละ ก็เลยป้อนยาไปสองรอบ แหม ยากเหมือนกันนะเนี่ย เป็นเด็กที่กินยายากมากๆ ต้องกรอกปากเลย ไม่งั้นน้องไม่ยอมกินเด็ดขาด (ดื้อเหมือนพ่อมากๆ โตขึ้นมาจะเป็นยังไงนะ) สรุปว่าชีวิตวันนี้ก็ไม่มีอะไรมากมาย เขียนโค้ดนิดหน่อยเท่านั้นเอง กับดูแลทีมงานที่ประเทศไทย ติดตามงานโปรเจคว่าไปถึง...

ใจจริงอยากเขียนไว้นานแล้ว แต่ก็ไม่ได้เขียนอะไรเป็นชิ้นเป็นอันสักที เพราะว่านึกไม่ออกว่าจะเล่าอะไรให้ฟัง ก็เลยไม่ได้เขียน คือแต่ละวันมันมีอะไรเข้ามาค่อนข้างเยอะ ไม่รู้จะไปเริ่มเล่าจากตรงไหน ก็เลยคิดว่า เอางี้แล้วกัน เราเล่าสิ่งที่มันเกิดขึ้นในวันนี้เท่านั้น เพื่อไม่ให้เนื้อเรื่องวกไปวนมา เดี๋ยวย้อนอดีต เดี๋ยวอนาคต เดี๋ยวปัจจุบัน คนอ่านจะงง เรื่องราวของเมื่อวานก็คือ ผมเดินทางไปเวียงจันทร์เซ็นเตอร์ หาร้านกาแฟดีๆ สักแห่งเพื่อนั่งเขียนโค้ด ทำงานที่ค้างคาอยู่ ก็มาเจอร้านนึงชื่อว่า  Cafe Mango ชอบเลยครับ บรรยากาศดี มีปลั้กไฟ แบ่งที่นั่งคั่นเป็นห้องๆ แลดูมีความส่วนตัวอย่างมาก ราคาเครื่องดื่มไม่แพงด้วยนะ ช่วงนี้ผมใช้ชีวิตอยู่ที่นครหลวงเวียงจันทร์ ประเทศลาว พอดีมาทำธุระเรื่องทะเบียนสมรสกับภรรยา คาดว่าอีกไม่นานก็เสร็จละ จะได้ถูกต้องตามกฏหมาย คือการสมรสระหว่างประเทศ โดยเฉพาะไทย ลาว ค่อนข้างมีรายละเอียดที่เยอะเป็นพิเศษ เลยใช้เวลาสักหน่อย ทำงานก็ลำบากอยู่นะ เพราะต้องใช้เนตตลอด และคอยซื้อบัตรเติมเนต รีโมทเข้าไปเครื่องที่ออฟฟิศ เพื่อใช้ทำงาน ก็เพราะว่าโนตบุคผมเป็น Mac Book ส่วนเครื่องที่ออ...

การจะเขียนโปรแกรม ต้องใช้ความรู้เหล่านี้นะครับ - วิชาฐานข้อมูล - วิชาวิเคราะห์และออกแบบระบบ - วิชาเขียนโปรแกรม - วิชาการเขียนโปรแกรมเชิงวัตถุ - วิชาระบบปฏิบัติการ - วิชาการออกแบบกราฟฟิค - วิชาเขียนโปรแกรม ภาษาใด ภาษาหนึ่ง - วิชาเนตเวิค - วิชาองค์ประกอบคอมพิวเตอร์ - สุดท้าย วิชาสัมมนา

ยังคงจำกันได้ไหมครับ กับ มหาแซม ผู้โด่งดังที่สร้างโปรแกรม "มหาหมอดู" จนถึงขั้นติดอันดับในแผ่น Quick PC ที่พันธ์ทิพย์ และโดนกอปแผ่นขาย ตามงานกาชาติ งานปีใหม่ เทศกาลต่างๆ มากมาย จน มหาแซม ต้องหันไปทำไร่ ไถนา เผาถ่านขาย ในที่สุด โชคชะตา ฟ้าลิขิตให้ผมได้มารู้จักกับ มหาแซม ในโลกออนไลน์ และเราได้พูดคุยแลกเปลี่ยนไอเดีย มุมมอง ทัศนคติต่างๆ มากมาย บนคำว่า "ต่างคน ต่างคิด" ด้วยความที่เรามีหลายสิ่งที่ เหมือนกัน นั่นคือ "เขียนโปรแกรม" ขึ้นมาเอง แล้วทำการ "ขาย" มัน และในที่สุดสิ่งนั้นก็เลี้ยงตัวเราได้ มีกิน มีใช้ จากการขายโปรแกรม นอกจากนี้ ผมและ มหาแซม ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่เหมือนกัน นั่นคือ "ทำคนเดียว" และ อยู่อย่างสันโดษ คนเดียว กิจการโตขึ้น ยอดขายมากขึ้น ลูกค้ามากขึ้น แต่เรา ก็ยังคงอยู่ "คนเดียว" เช่นเดิม... หลายๆ คำถาม ที่ผมอยากรู้ มันเยอะเหลือเกิน ผมไม่รอช้า ออกเดินทางไปพบ มหาแซม ร่วมรับประทานอาหารกัน อาหารมื้อนั้น อร่อยที่สุดในชีวิตผม ตั้งแต่เคยกินข้าวมา เพราะได้สนทนาธรรม และอะไรอีกมากมาย จากบุคคลที่ผมยกให้เป็น "ไอดอล...

สำหรับบทความนี้ ผมชั่งใจอยู่นาน ว่าจะเขียนดีหรือไม่ เพราะมันอาจไปกระทบกับ "บทความ" หรือแนวคิด ของใครบางกลุ่ม ... ในปัจจุบันนี้เราจะเห็นได้ว่า หลายๆ หน่วยงาน พยายามหันมาใช้ Software เพื่อทดแทนการใช้กระดาษ ก็ด้วยเหตุผลมากมาย หลายประการ ไม่ว่าจะเป็นการลดค่ากระดาษ ลดขั้นตอนทำงาน ลดระยะเวลา ตรวจสอบข้อมูลต่างๆ ย้อนหลัง และสืบค้นได้อย่างรวดเร็ว และอีกสารพัดเหตุผล ที่ทำให้ Software เป็นที่ต้องการ มากยิ่งขึ้น ... ที่สำคัญคือ การแข่งขันในทางธุรกิจ สมัยนี้ไม่ใช่แค่การลดต้นทุนการผลิต แต่มันคือ ความรวดเร็วในการวิเคราะห์ข้อมูล ทั้งยอดขาย การตลาด ลูกค้า พนักงาน และข้อมูลอื่นๆ อีกมากมาย ... ด้วยเหตุผลมากมาย ที่ผมเล่ามาเมื่อกี้ นั่นก็หมายความว่า เครื่องมือการเขียนโปรแกรม มันก็มีการพัฒนา ให้ทันต่อความต้องการที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว ดังนั้นแล้ว การเขียนโปรแกรมในยุคปัจจุบันนี้ สิ่งสำคัญคือการรู้ เข้าใจ ในเครื่องมือ และนำมาประยุกต์สร้างงาน เพื่อเอาไปตอบโจทย์แก่ลูกค้า หรือผู้ใช้งานระบบนั่นเอง ... บทความนี้จึงกำลังบอกแก่ผู้อ่านว่า ในการสร้างโปรแกรม คุณไม่จำเป็นต้องรู้ที่มาที่ไปของภาษา...

สวัสดีครับ รอบนี้ผมได้ไปเวียงจันทร์ อีกครั้ง โดยไปสอนการเขียนโปรแกรม JAVA ให้กับนักศึกษา วิทยาลัย สุดสะกะ นครหลวงเวียงจันทร์ ประเทศลาว เรื่องราวเป็นอย่างไร มาดูกัน ... ออกเดินทาง ผมออกเดินทางจากห้องพัก ที่อุบล เวลา 04.30 รถออกเวลา 05.30 ก็ค่อนข้างฉุกละหุก เพราะว่ามีการเอาหนังสือไปจำหน่ายที่นั่นด้วย แล้วบังเอิญหนังสือเยอะเกินกว่าจะขนไปได้ ก็เลยให้น้องสาว ส่งไปกับ บขส. อีกที ค่อยให้เขาส่งต่อเข้าไปใน วิทยาลัยให้ ผมเดินทางด้วยรถทัวร์ ไปลงที่อุดร ใช้เวลาราวๆ 7 - 8 ชั่วโมง จากนั้นก็ต่อรถไป หนองคาย แล้วเข้าที่เวียงจันทร์อีกที การเดินทางครั้งนี้สะดวกราบรื่น กว่าครั้งก่อน เพราะรู้ขั้นตอนแล้ว รวมกับผมมี passpot แล้วเรียบร้อย ... เที่ยวก่อนสอน 2 วัน ผมไปถึงก่อนเวลาสอนจริง 2 วัน ก็เลยขอโอกาสเที่ยวเมืองลาวซะหน่อย เริ่มแรกก็โดนเลี้ยงต้อนรับด้วย ซิ้นดาด (อร่อยมาก ชอบผักสด) จากนั้นก็มาต่อ คาราโอเกะ หน้าที่พัก เมากันจนดึกเลยทีเดียว สาวลาวน่ารักด้วยนะ วันต่อมา ก็ไปห้าง เวียงจันทร์เซนเตอร์ เพื่อเดินเล่น และตีปิงปอง ที่นั่น ได้รับการต้อนรับอย่างดี จากทีมนักกีฬาของลาว และแน่นอน เหนื่อยเอาเรื่อง เพร...

คุณตา คุณยาย ของผมทำนา ท่านไม่เคยได้สอนการทำธุรกิจ อะไรให้ผม พ่อรับราชการทหาร ส่วนแม่แต่เดิมนั้น ทำงานล้างถ้วย ร้านก๋วยเตี๋ยว ทั้งสองท่าน ก็ไม่เคยได้สอนธุรกิจให้กับผม แต่ทั้งหมด ได้สอนสิ่งหนึ่ง ซึ่งมีค่าอย่างมาก ในการทำธุรกิจ ที่ทำให้ก้าวมาจนถึงตรงนี้ได้ นั่นก็คือ "ความอดทน ซื่อสัตย์ และไม่อายใคร ในสิ่งที่เราทำอยู่" ไม่เพียงแค่สอน แต่ทุกท่าน ทำตัวเป็นตัวอย่าง ของคำว่าอดทน ให้ผมเข้าใจได้ มันคือ อด = ยอมรับที่จะกินอย่างลำบาก อยู่ลำบาก ไม่มีสิ่งที่คนอื่นมี ทน = ทนต่อสภาพแวดล้อม สายฝน แสงแดด คำพูดคน ความสิ้นหวัง ... ทั้งหมด ทั้งปวง ความอดทน และมานะ ความเพียร จะนำเราไปสู่ความสำเร็จได้ เก่งแค่อย่างเดียว รอดยาก ในโลกธุรกิจ เพราะผม ได้เห็นหลายต่อหลายคน รอบตัวมาทำแบบผม แล้วเจ้งกันไปเป็นแถบ ไม่ใช่พวกเขาไม่เก่ง แต่พวกเขา อด + ทน ไม่พอ ... ผมไม่เคยอาย ที่จะบอกว่า ตายายผม เป็นชาวนา ไม่เคยอาย ที่จะบอกว่า บ้านผมจน และก็ไม่เคยอาย ที่จะบอกว่า ตอนนี้ผมก็ยังจนอยู่ ... จนถึงนาทีนี้ ผมยังนั่งเขียนโปรแกรม อยู่เหมือนเดิม ยังขับม...

วันนี้ผมแค่อยากเขียนบทความเล็กๆ น้อยๆ ไว้อ่าน ในวันหนึ่งที่มองย้อนกลับมา นี่อาจเป็นจุดเชื่อมต่อ ระหว่างการเดินทางของผม จากก้าวเล็กๆ ของผู้ชายธรรมดา ที่ไม่มีอะไร   การที่จะทำโปรแกรมขายนั้น เทคนิค ไม่มีอะไรมาก ผมไม่เคยได้อ่านตำรา หรือเข้าคอร์สอะไรกับใครทั้งสิ้น แต่ทั้งหมดผมเรียนรู้จากสนามจริง เจ็บจริง ลองผิด ลองถูก ทดสอบวิธีการต่างๆ มากมาย ล้มก็หลายครั้ง ในที่สุดก็ทำให้ค้นพบ ข้อเท็จจริงที่จะนำมาสรุปจากประสบการณ์เขียนโปรแกรมขายของผม ทั้งหมดกว่า 12 ปี   นี่ไม่ใช่การโอ้อวด แต่เป็นเพียงแค่การบอกเล่า ผ่านคนธรรมดา ที่เลี้ยงชีพด้วยการขายโปรแกรม ที่ตัวเองสร้าง อย่างน้อยผมก็อยู่แบบนี้มาได้ 7 ปีแล้ว โดยไม่ต้องทำงานประจำ รับเงินเดือนจากใคร และก็มีรายได้ต่อปี มากพอที่จะซื้อสิ่งต่างๆ ที่อยากได้ พร้อมกับเลี้ยงครอบครัวไม่ให้อดอยากได้ สรุปเทคนิคการเขียนโปรแกรมขาย ออกเป็นหัวข้อหลักๆ 3 ข้อดังนี้นะครับ (เผื่อใครอยากทำ ก็ลองนำไปใช้ดู)   1. สร้างโปรแกรม ที่ผู้คนรู้จักอยู่แล้ว ไม่ต้องไปคิดสร้างสิ่งใหม่ เพราะของใหม่ตีตลาดนาน คนไม่รู้จัก ต้องทำให้พวกเขาเข้าใจ กว่าจะถึงตรงนั้น ถ้า...

บทความนี้ของผม อาจรุนแรงไป แต่ผมก็เตรียมใจไว้แล้ว ว่าต้องเจอกับอะไรบ้าง มองกันชัดๆ ย้อนกลับไป ในการสร้างโปรแกรม หรือสร้างอะไรก็ตาม เราต้องมีผู้สร้าง และเหล่า Software ทั้งหลายนั้น ก็ถูกสร้างจากกลุ่มคนที่เรียกว่า Programmer จริงแล้ว มันไม่ใช่ตำแหน่ง มันเป็นเพียงคำเรียก ที่ผู้คนใช้เรียกคนสร้างโปรแกรม เพื่อให้เข้าใจ บาง Software อาจถูกสร้างจาก คนล้างจาน คนเผาถ่าน รปภ. ที่เลิกงาน แล้วมาเขียนโปรแกรมเล่นๆ บางคนก็อาจทำจริงจัง แต่ด้วยสภาพการเงิน และความพร้อมหลายอย่าง ไม่อำนวย ก็เลยต้องสร้างโปรแกรม หลังเลิกงาน (บางคนก็สร้างในเวลางาน) ... ทั้งหมด ที่เล่ามานี้ ผมกำลังท้าวความ เข้าสู่เรื่อง ที่จะเขียนจริงๆ Programmer หลายคน พยายามอย่างมาก ที่จะเรียนรู้ ศึกษา เทคโนโลยี เครื่องมือ ไลบราลี่ ทันสมัย ไม่ว่าจะเป็น NodeJS, Ajax, JavaFX, MongoDB, Express, LINQ, AngularJS และอะไรอีกมากมาย สารพัดไปหมด รวมไปจนถึง การเข้าจัดการกับฐานข้อมูลผ่านทาง Command, Migration ด้วย ที่ผมกำลังสื่อก็คือ มันมากมายมหาศาล จนทำให้บางคน เอาแต่เรียนรุ้สิ่งใหม่ๆ ที่มันก็แค่ วิ่งมา แล้ววิ่งจากเราไป ในช่วงเวลาสั้นๆ เท่านั...

ผมขอเขียนบทความนี้ไว้เพื่อเป็นการแบ่งปัน ประสบการณ์ เล็กๆ น้อยๆ ของผมนะครับ ที่นั่นอาหารการกิน แพงกว่าที่เมืองไทยเรา อย่างมาก เอาแค่ข้าวราดแกงธรรมดาเลย ก็จานละเกือบร้อยบาท ส่วนอาหารอื่นๆ อย่างเข่นลาบหมู ก็จานละ 300 กว่าบาท ที่ทุกอย่างแพงหมด ก็เพราะว่า เขาต้องนำเข้าจากไทย ไปผลิตจำหน่ายในลาว ดังนั้นราคาก็เลยสูงลิบลิ่ว ส่วนค่ารถตุ้กๆ ก็แพงเอาเรื่องเหมือนกัน ระยะทางแค่ 2 กิโล คิดเกือบ 200 บาท สรุป ที่นี่ ค่าครองชีพสูงกว่าไทยเราเยอะเลยครับ และค่าแรงคนที่นี่ก็ไม่มากมาย เหมือนบ้านเรา คือเงินเดือนไม่ถึงหมื่น อันนี้เป็นเรทปกติ บางอาชีพ บางตำแหน่ง ก็จะได้หมื่นกว่าๆ อยู่ครับ (แต่บ้านเราสูงกว่านี้มาก) ถนนหนทาง การจราจร ไม่แออัดอย่างที่คิด ค่อนข้างโล่ง วิ่งข้ามได้เลย สบายๆ ไม่ซีเรียส ที่ผมชอบมากคือร้านเบียร์ ร้านเหล้าครับ มีไม่มากก็จริง แต่บรรยากาศดีมาก หากใครจะไปเที่ยวขอแนะนำ ร้านมุมสบาย อันนี้ชิวๆ หน่อย มีดนตรีสด (ก็ร้องเพลไทยแหละ) ให้ฟัง หากชอบดูสาว สวยๆ ขาวๆ หุ่นเป้ะ นี่เลยครับ ร้านขอบใจเด้อ ถ้าชอบหรูหรา ฝรั่งนั่งเยอะ ต่างชาติไปเพียบ ก็ร้าน Mix ครับผม และถ้าใครชอบแนวผับ เสียงดังๆ คนเบีย...